رفتن به محتوا
Miras-ı Saz

درس 2 / 19 · مبانی

درجه

صدای یک ارتفاع معین و نام آن؛ در موسیقی مقامی هر درجه نامی ویژهٔ خود دارد مانند راست، دوگاه، سه‌گاه. همین واژه برای بندهایی که در سازهای دسته‌دار جای انگشت را نشان می‌دهند نیز به کار می‌رود.

  1. اصطلاح را بخوان

    تعریف کوتاه و پیوندهای مرتبطش را در واژه‌نامه بخوان.

  2. ابزار را امتحان کن

    ابزار را باز کن و یک بار به کار ببر؛ این مرحله خودکار علامت می‌خورد.

یادداشت درس

مفاهیم مرتبط

  • درجهٔ اصلی: در نظریهٔ سنتی، درجه‌هایی که گام اصلی را می‌سازند: یگاه، حسینی عشیران، عراق، راست، دوگاه، سه‌گاه، چهارگاه، نوا، حسینی، اوج، گردانیه، محیّر و مانند آن‌ها. درجه‌های میان آن‌ها را درجهٔ میانی می‌نامند.
  • درجهٔ میانی: درجه‌هایی که میان درجه‌های اصلی جای می‌گیرند؛ کردی، بوسلیک، حجاز، حصار، عجم و ماهور از این نمونه‌اند. رنگ ویژهٔ هر مقام تا حد زیادی از کاربرد همین درجه‌ها می‌آید.
  • دستان: در سازهای دسته‌دار، بندی که بر روی دسته بسته می‌شود و جای فرودآمدن انگشت را نشان می‌دهد. در تنبور و باغلاما وجود دارد؛ عود و جمبش بی‌دستان‌اند.