عبدالقادر مراغی

زندگی

در مراغه در آذربایجان جنوبی زاده شد؛ موسیقی را از پدرش غیبی آموخت. در دربارهای فرمانروایان جلایری در تبریز و بغداد بود، تیمور او را به سمرقند برد؛ سپس به هرات رفت و از حمایت شاهرخ و بایسنغر میرزا برخوردار شد. هم آهنگساز و نوازنده و هم نظریه‌پردازی بزرگ است؛ «جامع‌الالحان» و «مقاصدالالحان» از آثار اویند. در سال ۱۴۳۵ در هرات در همه‌گیری طاعون درگذشت.^{[1, 2]}