علی‌شیر نوایی

زندگی

در هرات، در خانواده‌ای اویغورتبار که در خدمت تیموریان بود، زاده شد و در هرات درگذشت. در مشهد درس خواند؛ چون دوست کودکی‌اش حسین بایقرا بر تخت نشست، مناصبی چون نشانچی‌گری را بر عهده گرفت و نزدیک‌ترین مصاحب دربار شد. او را بزرگ‌ترین شاعر ترکی جغتایی می‌دانند؛ «خمسه»، «خزائن المعانی» و «محاکمة اللغتین» که در آن از ترکی دفاع کرد، آثار اصلی اوست. به موسیقی نیز می‌پرداخت و گزارش شده که آهنگ می‌ساخت؛ از نوازندگانی چون شیخی نایی و حسین عودی حمایت کرد. غزل‌هایش امروز نیز در سنت دوازده مقام اویغور خوانده می‌شود.^{[1, 2]}