سلطان حسین بایقرا

زندگی

در هرات زاده شد؛ از سوی پدر و مادر از نسل تیمور است. حدود سی و هفت سال بر هرات و خراسان فرمان راند و مرگش نیز در نزدیکی هرات بود. با تخلص «حسینی» به ترکی جغتایی و فارسی شعر سرود. دربارش به کانون فرهنگی‌ای بدل شد که شاعران، خوشنویسان و موسیقی‌دانان، و در رأس آنان علی‌شیر نوایی، در آن گرد آمدند؛ از هنرمندانی چون خواجه عبدالله مروارید، غلام شادی و شیخی نایی حمایت کرد. خود نیز به موسیقی می‌پرداخت؛ در روزگارش محفلی پدید آمد که آن را مکتب موسیقی هرات می‌خوانند.^{[1, 2]}