مولوی

زندگی

در بلخ در خراسان زاده شد و در قونیه درگذشت. با پدرش بهاءالدین ولد، عالم و صوفی، به آناتولی آمد. آشنایی با شمس تبریزی در 1244 نقطه عطف زندگی‌اش بود و او را از مدرس مدرسه به شاعری صوفی و پرشور بدل کرد. مثنوی و دیوان کبیر آثار اصلی اوست. سماع و موسیقی را به زندگی عبادی افزود؛ نی و رباب در حلقه او برجسته شدند. طریقت مولویه به دست پسرش سلطان ولد سامان یافت و کلام آیین‌های مولوی تا حد زیادی از اشعار او گرفته می‌شود.^{[1, 2]}