Սիպսի

Սիպսին փոքր ժողովրդական նվագարան է, որը նվագվում է եղեգից կամ ոսկորից պատրաստված կարճ խողովակի վերին ծայրին ամրացված միալեզվակ եղեգով։ Զուռնան նվագվում է կրկնակի լեզվակով եղեգով, իրանը կոնաձև է և շատ ավելի մեծ, ձայնը՝ շատ ավելի բարձր։ Սիպսիի ձայնը բարձր է, պայծառ և խաղացկուն։ Քանի որ Անատոլիայում զուռնայի եղեգին էլ «սիպսի» են ասում, երկու անունները կարող են շփոթվել։

Այն տարածված է Արևմտյան Անատոլիայում, առաջին հերթին Էգեյան և Թեքե շրջաններում, զեյբեքի և թեքեի հավաներում։ Այն նվագվում է նաև հովվական երաժշտության մեջ և հարսանիքներում. հայտնի են նաև կրկնակի տեսակներ, որոնցում երկու խողովակ կապված են կողք կողքի։ Բարձր ձայնը հեշտությամբ լսելի է պարեղանակներում՝ դհոլի կամ դարբուկայի հետ։

Քանի որ այն փոքր է և թեթև, առաջին ձայները հանելը համեմատաբար հեշտ է։ Իրական դժվարությունը լեզվակի ճնշումը և շունչը կարգավորելով աստիճանները մաքուր տալն է և վարպետ նվագողների պես անընդհատ շնչառությամբ նվագելը։ Լեզվակը եղեգից ինքնուրույն բացելը և կարգավորելը նույնպես սիպսիահարության մաս է. ուստի վարպետից սովորելը մեծապես հեշտացնում է գործը։

Թեև անցքերը հաստատուն են, բերանի և մատների տեխնիկաներով աստիճանները կարելի է որոշ չափով բարձրացնել և իջեցնել. դրա շնորհիվ ժողովրդական երաժշտության այաքների կոմաներ պարունակող ձայները տրվում են մոտավորապես։ Քանի որ ձայնածավալը նեղ է, այն ավելի հարմար է կարճ և խաղացկուն ժողովրդական մեղեդիների, քան լայն ծավալով մակամային մեղեդիների համար։