جمبش

هر دو را می‌توان با یک کوک کوک کرد و با مضرابی مشابه نواخت، اما بدنه‌هایشان کاملاً متفاوت است: جمبش به‌جای کاسهٔ چوبی و صفحهٔ نازک چوبی عود، بدنه‌ای فلزی و پوسته‌ای کشیده بر روی آن دارد. از همین رو صدای جمبش بلندتر، تیزتر و کوتاه‌تر است؛ عود نرم‌تر و با طنینی طولانی‌تر صدا می‌دهد. دستهٔ هر دو بی‌پرده است.

ظاهرش یادآور بانجوست، چون هر دو بدنه‌ای گرد و پوسته‌ای کشیده دارند. اما دستهٔ بانجو پرده‌دار است و با کوک‌های غربی نواخته می‌شود؛ جمبش برای موسیقی ترکی با دستهٔ بی‌پرده ساخته شد، با کوک عود کوک می‌شود و فاصله‌های مقامی را آزادانه می‌دهد. از همین رو شیوهٔ نواختنش بیشتر به عود نزدیک است تا بانجو.

سازی محکم، آسان‌حمل و بلندصداست؛ در محیط‌های شلوغ بدون میکروفون، در فضای باز و در مکان‌های تفریحی به‌راحتی شنیده می‌شود. چون مانند عود کوک می‌شود، عودنوازان بی‌درنگ با آن کنار می‌آیند. این ویژگی‌ها آن را به یکی از سازهای محبوب گروه‌های گازینو و فاصل و موسیقی رومانی (کولی) و بالکان تبدیل کرد.

بله. دکمهٔ «در مرورگر بنوازید» در این صفحه جمبش مجازی را باز می‌کند؛ صداها از ضبط یک جمبش واقعی که حمزه زیتون‌اوغلو نواخته گرفته شده‌اند (CC BY 4.0). پرده‌های مقام انتخابی‌ات با مقادیر کُما به صدا درمی‌آیند؛ با مقایسهٔ همان مقام روی عود مجازی می‌توانی تفاوت صدای دو ساز را بشنوی.