دف

هر دو طبل قاب‌دار زنگ‌دارند و نامشان بارها به جای هم به کار می‌رود. به‌طور کلی دف کوچک‌تر و عمیق‌تر است و زنگ‌هایش جفت‌جفت در شکاف‌های چنبر نصب می‌شوند؛ اما دایره پهن‌تر و باریک‌تر است و زنگ‌ها یا حلقه‌هایش بر سطح درونی چنبرند. رِق در موسیقی عربی نیز خویشاوند نزدیک دف است.

در موسیقی محلی، عروسی‌ها و جشن‌ها، فاصل‌های قدیم عثمانی و در برخی خانقاه‌ها در الهی‌ها و ذکرها به کار می‌رود. چون هم صدای ضربه و هم صدای زنگ می‌دهد، می‌تواند به‌تنهایی همراهی کامل اصول را برپا کند. در جغرافیای گسترده‌ای از بالکان تا خاورمیانه با نام‌های گوناگون نواخته می‌شود.

ضربه‌های پایه و به صدا درآوردن زنگ‌ها زود آموخته می‌شوند، از همین رو ساز کوبه‌ای مناسبی برای نوآموزان است. دشواری در جدا کردن روشن صداهای دُم و تِک از هم در حالی که زنگ‌ها طنین دارند، و نواختن تمیز تزئین‌های تند است. روش رایج این است که اصول‌ها را ابتدا بگویید و سپس با مترونوم آرام‌آرام بنوازید.

بله. در بخش «صدایش را بشنوید» در این صفحه، ضربه‌های واقعی دف هست. همچنین در مترونوم اصول در «ابزارها» و در نوار اصول آثار آرشیو نت، دف را می‌توان به‌عنوان ساز کوبه‌ای انتخاب کرد؛ بدین ترتیب می‌توانی الگوی دُم و تِک اصول‌ها را با صدای دف بشنوی.