دربوکا

در دربوکای نوع ترکی، پوسته روی دهانهٔ فلزی لبه‌تیز بدنه نصب می‌شود؛ این لبه بشکن‌های انگشتی و صداهای تِک تیز و درخشان را آسان می‌کند. در دربوکای نوع مصری (طبله) لبهٔ دهانه گرد شده است؛ این برای ضربه‌های تند و نرم با کف دست و طنینی پُرتر مناسب است. این دو نوع، فنون نواختن و سبک‌های متفاوتی پرورانده‌اند.

دُم صدای عمیق و بمی است که با ضربهٔ کف دست یا انگشتان به میانهٔ پوسته به دست می‌آید. تِک صدای زیر و خشکی است که با ضربهٔ انگشتان دست قوی به لبهٔ پوسته درمی‌آید. «که» (کا) شکل سبک‌تر صدای تِک است که با دست دیگر نواخته می‌شود. اصول‌ها به‌صورت الگوهای این صداها آموخته می‌شوند؛ برای نمونه اصول چهارضربی صوفیان «دُم، تِک که» گفته می‌شود.

درآوردن صداهای پایهٔ دُم و تِک در چند روز آموخته می‌شود؛ برای نواختن اصول‌های رایج چند ماه ممکن است کافی باشد. دشواری در تزئین‌های تند انگشتی، اصول‌های لنگ (آقساق) و الگوهای بسیار بلند اصول است. رایج‌ترین راه این است که اصول‌ها را ابتدا با گفتن دُم‌ـ‌تِک و سپس با یک مترونوم آهسته تمرین کنید.

بله. مترونوم اصول در «ابزارها» الگوی دُم و تِک اصول‌ها را با صدای دربوکا می‌نوازد؛ می‌توانی تمپو را تنظیم کنی و همراهش بنوازی. در نوار اصول آثار آرشیو نت نیز دربوکا را می‌توان به‌عنوان همراهی کوبه‌ای انتخاب کرد. در بخش «صدایش را بشنوید» در این صفحه هم ضربه‌های واقعی دربوکا هست.