ویولن

ویولن چهار سیم دارد، میان چانه و شانه گرفته می‌شود و سیم‌ها با نوک انگشت روی صفحهٔ انگشت‌گذاری فشرده می‌شوند؛ گسترهٔ صوتی‌اش وسیع و صدایش قوی است. کمانچهٔ کلاسیک سه سیم دارد، روی زانو و عمودی گرفته می‌شود و سیم‌ها با تماس کناری بیخ ناخن نواخته می‌شوند؛ صدایش نازک و تودماغی است. ویولن در سدهٔ نوزدهم از غرب آمد و در گروه‌ها رواج یافت، در حالی که کمانچه سازی اصیل‌تر و تک‌نواز باقی ماند.

ساز همان است، تفاوت در شیوهٔ اجراست. در موسیقی مقامی، ویولن پرده‌های کُمادار را روی صفحهٔ بی‌پرده می‌گیرد؛ با تکیه، لغزش و تزئین‌های کوتاه، نغمه را به صدای انسان نزدیک می‌کند. به‌جای ویبراتوی پیوسته و گستردهٔ موسیقی غربی، لرزشی سنجیده‌تر و به‌جا ترجیح داده می‌شود. کاربرد آرشه نیز در تقسیم و همراهی آواز آزادتر و سخن‌گونه‌تر است.

چهار سیم آن از بم به زیر به‌صورت Sol، Re، La و Mi، با فاصلهٔ پنجم میان هر دو سیم، کوک می‌شوند. بیشتر نوازندگان موسیقی ترکی نیز همین کوک را به کار می‌برند؛ بسته به پردهٔ نغمه یا آهنگ (کوک پایهٔ) اثر می‌توان ساز را کمی بم‌تر یا زیرتر کوک کرد. چون بی‌پرده است، کوک محدودیتی برای اینکه کدام کُماها گرفته شوند ایجاد نمی‌کند.

چون بی‌پرده است، پیدا کردن صدای درست و درآوردن صدای تمیز با آرشه در آغاز زمان می‌برد؛ ماه‌های نخست معمولاً به تمرین حالت بدن، گرفتن آرشه و درست‌نوازی (اینتوناسیون) می‌گذرد. فن پایه بیشتر با متدهای غربی به دست می‌آید و سپس با اتودهای ویژهٔ موسیقی مقامی، پیشروها و سماعی‌های سازی به شیوهٔ ترکی پرداخته می‌شود. تربیت گوش برای عادت دادن گوش به فاصله‌های مقامی بسیار سودمند است.

بله. دکمهٔ «در مرورگر بنوازید» ویولن مجازی را باز می‌کند؛ صداها نت‌های ویولن از ضبط‌های سازی با مجوز استفادهٔ آزاد University of Iowa هستند. همان‌گونه که در ویولن واقعی، در ویولن مجازی هم هر پردهٔ مقام انتخابی‌ات با مقدار کُما به صدا درمی‌آید. مقام اثری از آرشیو نت را نیز می‌توانی روی ویولن مجازی امتحان کنی.