ویولا

ویولا کمی از ویولن بزرگ‌تر است و سیم‌هایش یک پنجم بم‌تر (Do، Sol، Re، La) کوک می‌شوند؛ صدایش تیره‌تر، گرم‌تر و مه‌آلودتر است. نتش نیز بیشتر به‌جای کلید سل با کلید آلتو (کلید دو) نوشته می‌شود، چون گسترهٔ صوتی‌اش میان ویولن و ویولنسل قرار می‌گیرد. شیوهٔ گرفتن و فن آرشه بسیار شبیه ویولن است، از همین رو کسی که ویولن می‌داند به‌آسانی به ویولا روی می‌آورد.

گروه‌های سنتی موسیقی مقامی نغمه را تک‌صدایی و با نواختن هم‌زمان چند ساز ارائه می‌کنند؛ در این ساختار صدای درخشان ویولن و سازهایی چون نی، قانون و تنبور برای حمل نغمه کافی‌اند. ویولا بیشتر در گروه‌های بزرگ رادیویی و ارکسترها برای پر کردن صداهای میانی به کار رفت. سنت جاافتاده‌ای از آن به‌عنوان ساز تک‌نواز مقامی شکل نگرفت.

فن پایه با ویولن یکی است: حالت بدن، گرفتن آرشه و پیدا کردن صدای درست روی صفحهٔ بی‌پرده. چون بدنه و فاصلهٔ سیم‌ها بزرگ‌تر است، بازشدگی انگشتان و فشار آرشه کمی نیروی بیشتری می‌خواهد. بیشتر نوازندگان ابتدا با ویولن شروع می‌کنند و سپس به ویولا می‌روند؛ آموختن خواندن کلید آلتو نیز مسئلهٔ عادتی چندهفته‌ای است.

بله. دکمهٔ «در مرورگر بنوازید» ویولای مجازی را باز می‌کند؛ صداها نت‌های ویولا از ضبط‌های سازی با مجوز استفادهٔ آزاد University of Iowa هستند. پرده‌های مقام انتخابی‌ات با مقادیر کُما به صدا درمی‌آیند؛ با نواختن همان مقام روی ویولن مجازی و ویولنسل مجازی می‌توانی رنگ صدای سه ساز را مقایسه کنی.