ویولنسل

ویولنسل نشسته و میان زانوها گرفته می‌شود و سیم‌هایش با فاصلهٔ پنجم (Do، Sol، Re، La) کوک می‌شوند؛ گسترهٔ صوتی‌اش وسیع و برای نواختن نغمه بسیار مناسب است. کنترباس بزرگ‌تر است، ایستاده یا روی چهارپایهٔ بلند نواخته می‌شود، سیم‌هایش با فاصلهٔ چهارم کوک می‌شوند و یک اکتاو بم‌تر صدا می‌دهد. در گروه، ویولنسل نغمه را از بم دنبال می‌کند و کنترباس بیشتر صداهای پایه و اصول را پشتیبانی می‌کند.

در گروه‌های فاصل و رادیو، ملودی را بیشتر یک اکتاو پایین‌تر دنبال می‌کند و ناحیهٔ بم گروه را پر می‌کند. چون بی‌پرده است، می‌تواند کُماهای مقام‌ها را بگیرد؛ از همین رو برای تقسیم و اجرای تک‌نوازانهٔ آثار نیز مناسب است. پس از نوازندگی مسعود جمیل، بسیاری از نوازندگان ویولنسل را در موسیقی مقامی به‌عنوان ساز تک‌نواز نیز به کار بردند.

در آغاز درآوردن صدای تمیز کمی آسان‌تر از ویولن شمرده می‌شود، چون ساز بر زمین تکیه دارد و نشسته با حالتی راحت نواخته می‌شود. اما پیدا کردن جای درست روی صفحهٔ بلند انگشت‌گذاری و تعویض پوزیسیون به‌مرور پیشرفت می‌کند. نتش بیشتر با کلید فا نوشته می‌شود. فن پایه معمولاً با متدهای غربی و شیوهٔ مقامی با پیشروها و سماعی‌های سازی به دست می‌آید.

بله. دکمهٔ «در مرورگر بنوازید» ویولنسل مجازی را باز می‌کند؛ صداها نت‌های ویولنسل از ضبط‌های سازی با مجوز استفادهٔ آزاد University of Iowa هستند. پرده‌های مقام انتخابی‌ات با مقادیر کُما به صدا درمی‌آیند؛ به لطف صدای بمش می‌توانی پرده‌های قرار و شاهد یک مقام را با طنینی عمیق بشنوی.